*********************************************

เพลง: ช่างไม่รู้เลย

ในแววตาทั้งคู่ ไม่รับรู้อะไร
เธอคงยังไม่เข้าใจ
เพราะฉันไม่ใช่คนเก่า
เราคงยังเหมือนเพื่อน
หยอกล้อเหมือนวันวาน
แต่ฉันคือคนใจสั่น
แต่ฉันคือคนหวั่นไหว

*ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
ในความคุ้นเคยกันอยู่
มันแฝงอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น
ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
ว่าเพื่อนคนหนึ่ง
มันแอบมันคิดอะไรไปไกล
กว่าเป็นเพื่อนกัน (ไปมากกว่านั้น)

กลายเป็นคนฝันใฝ่อยู่ใกล้ใกล้เธอ
กลายเป็นคนที่รอเก้อ
เหมือนหนังสือที่เธอไม่อ่าน
ตาคอยมองจ้องอยู่
อยากให้รู้ใจกัน
แต่แล้วเธอยังมองผ่าน
และฉันก็ยังหวั่นไหว

*********************************************

หุๆ เขียนครั้งแรก ไม่รู้จะเขียนไรตอนนี้อยู่ กทม มาฝึกงานที่บริษัทเบสิสแวร์ ซิสเตมจำกัด หนุกดีรู้สึกงานงานจิงๆก็ไม่ได้ยากอย่างที่เราคิด ได้เรียนรู้ว่าชีวิตมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่วาดไว้ จากที่ได้เรียน java กลับมาต้องใช้ .net ก็แปลกไปอีกแบบ แต่สิ่งเดียวที่ยังเป็นมาตรฐานระหว่างทั้งสอง คือ UML แต่ก็ต้องเลือกใช้ในงานที่เหมาะสมเอามาใช้ในระบบเล็กๆ มันก็ไม่คุ้มเพราะต้องใช้เวลาออกแบบนาน อยากกลับเชียงใหม่ไวๆ อยากไปหา...คิดถึงมันจังเลย 55+ ใครเข้ามาสืบความลับโดนถีบแน่ เบื่อจังเลยอยากอยู่เชียงใหม่แต่ก็คงไม่มีงานให้ทำ อย่างว่าน่ะงานเขียนโปรแกรมมันต้องอยู่ในชุมชนใหญ่ เบื่อ กทม สังคมที่มีแต่การแข่งขัน แต่อยู่บริษัทนี้ก็ดีมีแต่หมู่เฮาจาวเหนือ พูดเมืองทั้งบริษัทเลยสะใจมาก 55+ พอล่ะขี้เกียจเขียน